No i zrobił się koci parapecik.

       Nigdy nie miałam kotów "w domu", ludzie opowiadali że skaczą po meblach, że wszystko niszczą ... że trzeba zmienić/zabezpieczać wiele rzeczy w mieszkaniu na ich przyjęcie. Pomału zaczęłam to dostrzegać.

       Mieszkaliśmy juz razem 4 m-ce, im były kotki większe, tym wyżej wchodziły. Bardzo im sie spodobał parapet. Za oknem ptaszki, robaczki  - caaały świat :-)))

Co raz mniej miejsca było na moim parapecie na te małe dupeczki...

Co raz wiecej drobnych przedmiotów z parapetu i z innych miejsc trzeba było chować .

Kilka kwiatków /nawet kaktusy/ i gadżetów skończyło tragicznie ..

Zaanektowali cały parapecik . Przyszły Święta Bożego Narodzenia i na parapecie główną ozdobą były koty :-)))   Zamiast choinki :-)))





Czyż ten wystrój parapetu nie jest uroczy .... co tam ramki, kwiaty i inne pierdolety . Wszyskie zniszczenia mają wybaczone !!! Mogę na nich patrzec godzinami. Teraz to nawet mają legowiska parapetowe, ale o tym innym razem ....:-)))

Rozważania....

... wiem można powiedzieć, że zabiedzonym małym kociętom uratowałam życie. Ale ... odkąd ze mną mieszkają targają mną sprzeczne uczucia. Mają cieplutko, sa dwa /jest im raźniej/, jedzonko w misce na życzenie, "służbę" która wygłaszcze, wymizia, wyczesze. Jednak gdy widzę z jaką tęsknotą patrzą za okno to serducho troszkę boli. Łapię się z myślą czy zabrałam im wolność, nie biegają sobie po drzewach, nie buszują w krzaczorach ... nie znają smaku wiatru we włosach...hm raczej wibryskach. Mieszkamy w bloku w pewnym sensie w złotej klatce .  /refleksja zanim powieszono siatkę na balkonie/.

Pytanie brzmi co jest lepsze ... życie wygodne w  pieleszach i dostatnie pod opieka weta, gdy tylko kotek kichnie - przysłowiowo ... czy "radosne" życie pod blokiem wokół parkingów, niebezpieczeństw, innych zwierzaków i złych ludzi, ale pełną wolnością.  ...  Ta myśl chyba nie opuści mnie nigdy ...